دولت سازندگی با ایده خصوصیسازی، دولتیان را دولتمند کرد تا با این روش اشتغال ایجاد کند و فقر را کاهش دهد. نهتنها چنین اتفاقی نیفتد، بلکه دولتمردان، غنیتر شدند و فقیران فقیرتر».
گفتنی است پیش از این «حسین راغفر» کارشناس اقتصادی حامی دولت گفته بود:
«پدیده رانت و ثروت اندوزی در دوره بعد از جنگ تحمیلی(دولت سازندگی) به اوج خود رسید...در شرایط کنونی، بسیاری از وزرا در طول سالهای بعد از جنگ تحمیلی بیشتر وارد قدرت اقتصادی شدهاند؛ بنابراین گروهی به وسیله قدرت، مبادرت به ثروتاندوزی کردهاند. برای به دست آوردن این ثروت نیز از اطلاعات درون سیستم و مناسبتهای درون ساختار استفاده کرده و شبکهای از ائتلاف قدرت و ثروت به وجود آوردهاند و منابع بزرگی را به سمت اقوام، دوستان و همفکران خود سوق دادهاند».
یکی از مهمترین ویژگیهای مثبت و ممتاز جمهوری اسلامی مسئله ساده زیستی مسئولان آن و پرهیز از اشراف منشی بوده است؛ اما متاسفانه این ویژگی با پایان دوران جنگ و استقرار دولت سازندگی مورد تضعیف برخی دیدگاههای اشرافی منشانه قرار گرفت.
این رویکرد اشتباه بیش از هرکس متوجه مسئولین و خواص شد و برخی از مسئولین مسابقه تجملگرایی و ثروتاندوزی را آغاز کردند. در چنین فضایی بود که ماشینهای لوکس زیر پای مسئولان قرار گرفت و سکونت در خانههای مجلل شمال شهر برای مسئولان رفتهرفته عادی شد و گروهی از عناصر سابقاً انقلابی چرب و شیرین دنیا بهشدت زیر زبانشان مزه کرد.
«دولت روحانی نتوانسته یا نخواسته است قدمی موثر در راه از میان برداشتن فساد "شوق غارت"،"مال خودسازی"،"خویشاوندسالاری" و انحصارطلبی خواص و نورچشمیها بردارد. مگر چقدر زمان داریم».
گفتنی است بر اساس نظرسنجی مرکز پژوهشهای مجلس از ۲۶۱ تشکل اقتصادی، شاخص فساد اقتصادی در سال ۱۳۹۵ به اوج خود رسید.آمارهای فوق به خوبی نشان میدهد که دولت یازدهم بر خلاف شعارهای فسادستیزانه، در مهار مفاسد اقتصادی توفیقی نداشته و سوءمدیریتهای ۴سال اخیر سبب بدتر شدن اوضاع هم شده است.
لازم به ذکر است که غارت ۱۲هزار میلیاردی برخی وابستگان به طیف اصلاحطلب از صندوق ذخیره فرهنگیان، تنها بخشی از فساد در دولت یازدهم است.
منبع : مشرق
